ഒരാൾ പോലും കൈ ഉയർത്തിയില്ല..

1842-ൽ, രാജ്യദ്രോഹക്കുറ്റത്തിന് വധശിക്ഷ കാത്തിരുന്ന ടെക്സസിലേ ഒരു ഗ്രാമ പുരോഹിതൻ ഒരു ഉന്നത കോടതിയിൽ ഹാജരാക്കപ്പെട്ടു.

 അദ്ദേഹത്തിനെതിരായ തെളിവുകൾ അനിഷേധ്യമായിരുന്നു; പ്രോസിക്യൂട്ടറുടെ വാദങ്ങൾ ദയയ്ക്ക് ഒട്ടും ഇടംനൽകുന്നതായിരുന്നില്ല. വരാനിരിക്കുന്ന ആ അനിവാര്യമായ വിധിയെക്കുറിച്ച് കോടതിമുറിയിലുണ്ടായിരുന്നവർ അപ്പോൾത്തന്നെ അടക്കംപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

വിധി പ്രസ്താവിക്കുന്നതിന് മുൻപ്, പ്രതിക്ക് സംസാരിക്കാൻ ജഡ്ജി ഒരവസരം കൂടി നൽകി:

 "നിങ്ങൾക്ക് എന്തെങ്കിലും പ്രതിരോധമൊഴിയുണ്ടോ?"

പുരോഹിതൻ ശാന്തനായി തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, തന്റെ പ്രതിരോധം ആകെ ഒരു വാക്യത്തിൽ ഒതുങ്ങുന്നതാണെന്ന്.

മരണശിക്ഷ ഉറപ്പായ ഒരാളെ രക്ഷിക്കാൻ വാക്കുകൾക്കൊന്നും കഴിയില്ലെന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസത്തോടെ പ്രോസിക്യൂട്ടർ ചിരിച്ചു.

 കോടതിമുറിയിൽ അഗാധമായ നിശബ്ദത പരന്നു. പുരോഹിതൻ ജഡ്ജിക്കല്ല, മറിച്ച് നേരിട്ട് ജൂറിക്കാണ് അഭിമുഖമായി തിരിഞ്ഞത്. അവരുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് അദ്ദേഹം ആ വാചകം ഉച്ചരിച്ചു..

അതൊരു വലിയ മാറ്റത്തിന് തുടക്കമിട്ടു.

നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ കോടതിയിലെ അന്തരീക്ഷം ആകെ മാറിമറിഞ്ഞു. ജഡ്ജി തന്റെ ചുറ്റിക (gavel) മേശയിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു, തൊണ്ടയൊന്നു ശുദ്ധീകരിച്ചു, എന്നിട്ട് അദ്ദേഹത്തെ ഉടൻ തന്നെ കുറ്റവിമുക്തനാക്കുന്നതായി പ്രഖ്യാപിച്ചു...

പുരോഹിതൻ പറഞ്ഞത് ഇതാണ്: "ദൈവത്തോടുള്ള സത്യം ഒരിക്കലും ലംഘിച്ചിട്ടില്ലാത്തവർ എന്നെ തൂക്കിലേറ്റാൻ വോട്ട് ചെയ്യുക." ഒരാൾ പോലും കൈ ഉയർത്തിയില്ല.